Tekstbureau VanderMaasTekst

subtiel & betrokken

home > tekstproducten > columns > column Eén mirakeltje maar

Column
Eén mirakeltje maar



Portfolio

I.o.v. lifestyle magazine Veluweleven | September 2012 

Dertien averecht, één recht, drie steken op de hulpnaald achter het werk, drie recht, de steken van de hulpnaald recht breien, twee averecht en weer verder, maar dan in spiegelbeeld. Als ik zo bezig ben, kan niets me afleiden. Hoop ik. Vroeger breidde ik de ene trui na de andere, maar op een gegeven moment kwam het er niet meer van. Nu heb ik mijn verzameling breinaalden weer opgeduikeld en afgestoft. Want, breien heeft voordelen, heb ik bedacht. Als het patroon maar moeilijk genoeg is, moet ik toch kunnen vergeten dat ik weer een sigaret moet opsteken. Breien gaat mij van het roken afhelpen én ik hou er voor de winter een mooie kabeltrui aan over.

Ik was ooit vier jaar gestopt. Met roken dan. Ik was het gewoon zat. Ik zag tijdens de vakantie vrouwen van mijn leeftijd op terrasjes de ene sigaret met de andere aansteken. In feite zat ik natuurlijk naar mezelf te kijken. Het zag er niet aanlokkelijk uit. Op de terugreis van de vakantie rookte ik tussen Antwerpen en Breda mijn laatste sigaret, en het was klaar. Maar zoals het in het leven kan gaan, gebeuren er soms dingen die je weer doen teruggrijpen naar oude gewoontes, ook al zijn ze vier jaar oud. Toen begon ik pas echt te begrijpen wat een verslaving doet. 

Je houdt jezelf eerst nog voor dat het alleen bij die ene zal blijven, een paar dagen later is het alleen een sigaretje bij de koffie en weer een week verder laat je het maar varen en zit je op hetzelfde aantal rokertjes als vier jaar geleden. Terwijl ik nota bene heel goed voel dat het slecht voor me is. Maar mijn verstand heeft momenteel, als het om roken gaat, niets meer te vertellen. Door een ambitieus breiwerk op te zetten, hoop ik op de een of andere manier dat miraculeuze moment tussen Antwerpen en Breda te kunnen herbeleven. Want zo’n moment begint het in mijn herinnering steeds meer te worden. 

Maar een nieuw miraculeus moment creëren is nog niet zo simpel. Is dat eigenlijk wel af te dwingen? Meestal overkomt het mensen gewoon. Misschien moet ik eens op bezoek bij het Jachtslot St. Hubertus op de Hoge Veluwe om me te laten inspireren door het verhaal van de naamgever. Want als er één is die zijn slechte gewoontes heeft kunnen afzweren, was Hubertus het wel. Ridder en jager Hubertus was in zijn jeugd een stoere vent die een ruig en goddeloos leven leidde. 

Op een zekere dag in het jaar 683, jaagde hij op een hert. Op het moment dat hij het hert dicht genoeg genaderd was om het te doden, verscheen het dier aan hem met tussen zijn gewei een schitterend kruis van goud en edelstenen. Tegelijkertijd hoorde de ruige ridder een stem die zei dat hij zijn leven moest beteren, want anders kwam hij in de hel terecht. Hubertus trok zich subiet terug in het klooster. Hij schopte het tot bisschop van Maastricht en van Luik en werd een jaar later na zijn dood in 743 al heilig verklaard. Nu hoef ik echt geen aureool rond mijn hoofd, maar een klein mirakeltje, daar mag ik toch wel op hopen …twee averecht, drie steken op de hulpnaald voor het werk, drie recht…?


 


Nog een column lezen? Klik hier