Tekstbureau VanderMaasTekst

subtiel & betrokken

home > tekstproducten > columns > column Goede voornemens

Column
Goede voornemens



Portfolio

I.o.v. lifestyle magazine Veluweleven | December 2012 


Hoe zou het zijn met Marjo? Zo heette ze toch? Hopelijk heeft ze alles voor elkaar in haar nieuwe huis en zijn voor haar deze winterdagen niet al te donker. Van de zomer had ik met haar een bijzondere ontmoeting. Ik wilde die middag met de auto naar de dierenwinkel voor hondenbrokken, dan stofzuigen, een telefoontje plegen, snel een maaltijd in elkaar draaien en avonds na het eten nog een artikel schrijven. Maar op de terugweg van de hondenbrokken, liep het helemaal anders…

Bij de rotonde zie ik twee drukzwaaiende vrouwen staan. Steken ze nou ook een duim op? Ja hoor, ze staan te liften. Mmm, stoppen of doorrijden? Zo iets heb ik hier nog nooit gezien. Stoppen dan maar. De oudste, midden veertig schat ik, begint door het naar beneden gedraaide raampje gelijk enthousiast tegen me te praten. “Wat fijn dat je stopt! Wij zijn op weg naar een grote woonwinkel. Die moet hier vlak bij zijn. We komen net van een keukenzaak op de meubelboulevard vandaan.” Denk, denk, o ze bedoelt natuurlijk die meubelzaak, helemaal aan de andere kant van het dorp. Hè, wat een gedoe. “Ik kan jullie wel tot aan de volgende rotonde brengen”, zeg ik een beetje koel. “O, dat zou fantastisch zijn. We zijn met de Regiotaxi hierheen gekomen, en we dachten dat het nooit ver kon zijn naar die woonwinkel.” “Nou, dat is wel een kilometer of vijf lopen”, antwoord ik. Ondertussen gaat het te keer in mijn hoofd. Je moet nog stofzuigen, eten koken, artikel schrijven! Maar in een flits zeg ik: “Ik breng jullie wel even, stap maar in.” 

De lifters blijken moeder en dochter te zijn. Marjo heeft net een scheiding achter de rug en is spullen voor haar nieuwe woning aan het uitzoeken. Haar 16-jarige dochter moet mee om dat ze erg slecht ziet vanwege een oogziekte. “De Regiotaxi wilde ons niet bij de keukenzaak ophalen en verder brengen. We moesten eerst weer terug naar Wageningen om vervolgens opnieuw vanuit Wageningen naar de meubelzaak te komen. Met die wachttijden van de Regiotaxi red je dat echt niet in één dag. En om mijn dochter twee dagen mee te vragen vind ik ook zo wat. Toen hebben we bedacht om te gaan liften en ondertussen verder te lopen. Het is toch prachtig weer.” 

De huisraad blijkt bij zonnig weer ingeslagen te moeten worden. Dan kan Marjo nog voldoende contrast onderscheiden om samen met haar dochter de juiste kleurencombinaties te kiezen. In de winter leeft ze in een schimmige wereld. Na zo’n tien minuten druk gekwebbel in de auto, zijn we op de plaats van bestemming aangekomen. Even later zie ik Marjo gearmd met haar dochter vrolijk lachend de woonwinkel binnenlopen. Ik keer mijn auto en kan wel zingen van blijdschap. Het rondje stofzuigen, het telefoontje en zelfs een smakelijke maaltijd op tafel toveren, zijn even later zo gepiept. En ook het artikel schud ik ’s avonds  zonder moeite uit mijn mouw. 

Nu ik op deze sombere winterdag aan die bijzondere ontmoeting terugdenk, plopt mijn goede voornemen voor 2013 spontaan naar boven. In 2013 ga ik meer dingen doen waar ik ECHT blij van word. 



Nog een column lezen? Klik hier