Tekstbureau VanderMaasTekst

subtiel & betrokken

home > tekstproducten > columns > column Gewoontes van een vleeseter

Column
Gewoontes van een vleeseter



Portfolio


In opdracht van lifestyle magazine Veluweleven | Juni 2013
 


Een cartoon van een lachende roze big met krulstaart op de achterkant van een vrachtwagen, vol geladen met biggen. Als ik daar op de snelweg mee geconfronteerd word, vergaat mij het lachen al snel. Op weg naar de slacht… Die biggen zijn echt niet blij en ik voel op dat moment met ze mee. Maar ach, dat gevoel is zo weer voorbij. ‘s Avonds gaat een pittig gekruid karbonaadje, een hard gebakken speklapje of een stevige rookworst, er bij mij weer in als koek. Ik ben gewoon een echte vleeseter.

Dat is helemaal niet vreemd hoor. Van huis uit is de mens een alleseter, dus ook vlees. En daar hou ik graag aan vast. Of is het de macht der gewoonte? Zou ik ook zo vasthouden aan mijn dagelijkse stukje vlees, als ik zelf m’n kippetje de nek om moet draaien? Of over het lot van een varken moet beslissen, omdat het vleesvak in de vriezer leeg begint te raken? Wat dat betreft ben ik ver weg geraakt van de realiteit. Ik wil mijn biefstukje graag bloederig én goedkoop, maar ik denk liever niet na over waar dat heerlijk sappige stukje vlees vandaan komt.

Eigenlijk ben ik een beetje jaloers op vegetariërs. Die hebben mijn knagende dilemma niet. De vegetarische keuken doet qua smaak en afwisseling echt niet onder voor een maaltijd met vlees. Het hangt natuurlijk wel een beetje af van de fantasie en creativiteit van de kok, maar dat is met een maaltijd mét vlees niet anders. Ik kom er maar niet uit. Ik moet er iets mee. Pas geleden nog had ik een confrontatie  die normaal gesproken de nodige impact had moeten hebben.

Tijdens een bezoek aan een biologische kalverhouderij stond ik oog in oog met dieren die binnen niet al te lange tijd voor menselijke consumptie geschikt zouden worden gemaakt. Speels en nieuwsgierig dat die kalfjes waren. In een ruime stal met stro liet een enkel dier zich over zijn brede kop aaien en likte mijn hand. De meeste kalfjes waren vooral met elkaar in de weer. De boer liet een filmpje zien over de dagelijkse gang van de stal naar de wei. Ik werd helemaal blij van die dartelende beelden vol levenslust. Even later liep ik door het slachthuis waar een vreemde geur van dood rondwaarde. En een eindje verder lagen de malse stukken vlees vacuüm verpakt in de koelcellen. Helaas bleef de verlangde confrontatie uit. In tegendeel.

De wetenschap dat deze kalfjes een goed leven hebben gehad, stelde mij juist gerust. Mijn overstap van een gemiddeld portie ‘gewoon’ vlees naar een kleinere portie biologisch vlees, waar ik sinds jaar en dag vooral in mijn hoofd mee bezig ben, moest en zou nu maar eens dagelijkse praktijk worden. Aan de borrel ebde het voornemen alweer weg. Ik was in gesprek over hele andere ‘belangrijke’ zaken en hapte een zeer smakelijke kalfsbitterbal weg. Een paar maanden later, staat de belevenis in de kalverhouderij echter nog levensecht in mijn geheugen gegrift en dient de echte confrontatie zich aan: eetgewoontes doorbreken blijkt niet mijn sterkste eigenschap. Gelukkig word ik geholpen door mijn vaste supermarkt. Die maakt de keuze voor biologisch vlees steeds makkelijker. 

Meer columns bekijken? Klik hier  

Of bel 06 28 71 42 12 voor meer informatie.