Tekstbureau VanderMaasTekst

subtiel & betrokken

home > tekstproducten > columns > column Smaak en grijze haren

Column
Smaak en grijze haren



Portfolio

I.o.v. lifestyle magazine Veluweleven, thema Wonen| Oktober 2013


Een bruin gesausde muur, twee grasplanten in gemacrameede plantenhangers, voor het raam een crèmewit gehaakt valletje, een organisch vormgegeven stoel met groen kunstleren bekleding en een strook behang met grote cirkels gevuld met kleinere oranje, gele en bruine rondjes. Het moet gezegd worden, in de jaren ‘70 was ik aardig trendy bezig op mijn kinderkamer. 

De laatste tijd denk ik best vaak terug aan die periode. Met  naast het bed mijn transistor radiootje,  gekregen van mijn opa voor mijn zwemdiploma B, lag ik op mijn kamer elke dag te luisteren naar de muziek van Earth & Fire, The Sweet, The Three Degrees, Sandra en Andres: ‘Naa nunnaa nunna na na na, wat zal ik doen?... Als het om de liefduhuh gaat!’ Smoor was ik op David Cassidy. Een grote poster van David in een rood wit gestreept mouwloos T-shirtje zat met behanglijm op mijn bruine muur geplakt. Ik zoek ze op op YouTube. Fantastisch om terug te horen en te zien. Terwijl ik met een brede smile achter mijn laptop zit mee te deinen, komt zo nu en dan een vervelend stemmetje door: ‘Hé ouwe muts, worden we nostalgisch? Dat krijg je hè, als je tegen de vijftig aanhikt.’ 

Begint bij mij nu al de overtuiging ‘vroeger was alles beter’ vaste voet aan de grond te krijgen? Ik ben toch nog best modern en vooruitstrevend? Ik voel me nog jong. Toch? Angstvallig kijk ik om me heen in de woonkamer. Qua interieur ben ik de jaren ‘70 echt wel ontgroeid. Er zijn volgens mij ook geen tekenen te ontwaren dat ik terug aan het gaan ben naar dat decennium. Ik heb het strakke wit, grijs, zwart en rood van de tachtiger jaren ondertussen ver achter me gelaten. De terracottatinten van de jaren ’90 vind je bij mij ook niet meer terug. Maar in welke stijl ik nu zit, is me niet echt duidelijk. ’t Is meer een verzameling van tijdloze spullen aangevuld met mooie nieuwe. Tenminste…dat vind ik dan.

Ik moet wel toegeven dat tegen de tijd dat ik iets mooi vind, de helft van Nederland het al in huis heeft. Zo kwamen bij ons de ronde wasbakken in de badkamer toen de trendwatchers al lang waren overgestapt op die vierkante wasbakken van natuursteen. Die vind ik nu erg smaakvol, maar ja, eerst moeten die ronde wasbakken het begeven. ’t Komt er dus op neer dat ondanks dat ik denk dat ik heel persoonlijk bezig ben met de inrichting van mijn huis, ik van alles meekrijg zonder dat ik het in de gaten heb. Zelfs een van mijn kinderen is daar de dupe van geworden. Mijn jongste zoon gaat door het leven met de nummer 1 in de namen Top 10 van twintig jaar geleden, terwijl ik nooit een namenboekje of namen Top 10 onder ogen heb gehad. Het interesseerde me niet. Toen hij in mijn armen lag, wist ik het gewoon: ‘Het is een echte …. ‘  

Zo gaat dat dus met smaak. Zonder dat je het beseft loop je achter de massa aan. Maar…, dat betekent ook dat mijn hang naar de zeventiger jaren helemaal niets te maken heeft met nostalgie en grijze haren. Ze hangen gewoon in de lucht. Nog een paar jaar verder en bij mij liggen ook die leuke kussens met een vintage jaren ’70 print op de bank.
 





Op zoek naar een creatieve columnist?
Bel
06 28 71 42 12.

Of neem contact op via het contactformulier


Nog een column lezen? Klik hier.